خوانا نیست?
ورود جستجو ثبت نام

جاذبه های گردشگری خور

درباره خور

خور مرکز شهرستان خور و بیابانک از توابع استان اصفهان است. تاریخ شکل گیری آن بدرستی معلوم نیست ولی آنچه از شواهد و قراین و دست نبشته‌های قدیمی استنباط می‌شود حداقل تا قرن پنجم و ششم هجری می‌توان آثاری هر چند نا محسوس را مشاهده کرد. بر روی یکی از دو طوقه علم وقف بر حسینیه خور تاریخ ۹۷۴ هجری حک شده‌است که مربوط به زمان شاه طهماسب است. قباله‌هایی از خرید و فروش آب و املاک و اسنادی نیز مربوط به ازدواج از دوره شاه سلطان حسین در دست می‌باشد. تصور بر این است که عامل ارتباط در پیدایش خور نقش مهمی داشته‌است و چشمه دریاشو در قله تین ( چشمه‌ای در نخلستان خور) محل مناسبی برای اُتراق کاروانها بوده‌است و همین چشمه مردم را به سکونت در این محل کشانده‌است. خور شرقی‌ترین نقطه استان اصفهان است و ارتفاع آن از سطح دریا ۷۹۶ متر است و با استان‌های خراسان و یزد و سمنان همسایه‌است.

ناصر خسرو در سال ۴۴۴ هجری در سفرنامه خود از بیاذه و گرمه (جرمق) نام برده‌است. وی مجموع آبادی‌های منطقه را ۱۲ مورد تخمین زده و از پیاده (بیاضه) به عنوان مرکز و یکی از پایگاه‌های اسماعیلیه نام برده‌است و از قلعه‌ای در بیاضه نام برده که هنوز آثارش موجود است.

قنات‌های خور و چشمه دریاشور :

پوشش‌های گیاهی مهم :

  1. بادام تلخ: در گویش خوری «سِریت» تلفظ می‌شود. مغز بادام تلخ را برای از بین بردن سم آن چندین بار در آب می‌جوشانند. موژو نام دیگری است که به این درخت می‌دهند. از چوب آن برای تهیه بیل، کلنگ، عصا و زغال استفاده می‌شود و از شاخه‌های آن سبد بافته می‌شود. از ریشهٔ آن که به روس معروف است برای دباغی پست مشک استفاده می‌کنند.
  2. تاغ:
    • تاغ زرد: درختی با تنه قطور و انشعاباتی با رنگ سبز روشن.
    • تاغ سیاه: شبیه تاغ زرد با ساقه‌ای محکم‌تر.
  3. گز:
    • سرخه گز: با رنگ سبز متمایل به قرمز با برگ‌های باریک و رشته مانند.
    • شوره گز: با رنک سبز متمایل به سفید و برای استفاده احشام آنرا در آب می‌شویند تا شوری آن از بین برود.
    • کوره گز: بزرگتر از ۲ گز دیگر است و برای دام مناسب نیست و برای جلوگیری از نفوذ شن در مزارع بکار می‌رود.
  4. اشنان (اشنون - اشنیان)* : این گیاه از خانواده اسفناجیان و بوته‌ای می‌باشد و ارتفاع آن تا ۱۵۰ سانتی‌متر هم می‌رسد. برگ رسیدهٔ آنرا آسیاب کرده و به عنوان پودر رختشویی بکار می‌ببرند.

اشخاص معروف :

آثار تاریخی :

در خور از دوران گذشته آثار زیادی بر جای نمانده است. در نیم فرسنگی خور (تقریباً ۴ کیلومتر) کوهی معروف به نام پشت قد پا قرار دارد که بر فراز آن ویرانه‌ای دیده می‌شود و در نزدیکی آن محلی به نام شکم اسب وجود دارد که عامه اعتقاد دارند که اسب حضرت علی (ع) در آنجا خوابیده و این فرورفتگی را ایجاد کرده است. بنا به گفته مرحوم فره وشی محل گذراندن مردگان زردشتی بوده است.

کمی دورتر از پشته قدم پا در کوه‌های هُونو (Hunu) یک رگه سفید از قله کوه تا پایین امتداد دارد که گویند یکی از مقدسین مشغول ساییدن کشک بوده که کاسه کشک او فروریخته است.

قلعه گبرها: در شرق خور قلعه‌ای به نام قلعه گبرها وجود داشته است و بنا به گفته چند تن از کشاوزان سالخورده در حدود هشتاد سال پیش بقایای آن را تخریب کرده‌اند و از خاک آن برای زمین کشاورزی استفاده کرده‌اند.

گنبد امامزاده سید داود: شاه عباس در مسافرتی که از اصفهان به مشهد از خور گذشته و یکی از همراهان خود به نام سید داود را که نسبش به حضرت امام موسی کاظم (ع) رسیده است برای هدایت مردم در آنجا گماشته است. فرم قدیمی گنبد و غرفه‌های اطراف آن نشانگر معماری دوره صفویه است. از نظر فرم همانند گنبد مسجد شیخ لطف‌الله(اصفهان) است. ویژگی مهم این گنبد آن است که بدون استفاده از خشت و گل پخته استفاده شده است. این گنبد اکنون در زیر گنبد جدیدی که بر روی آن ساخته شده است پنهان است.

حوض شاه: آب انباری که بنای آنرا به شاه عباس نسبت می‌دهند. مصالح بکار رفته در آن قلوه سنگ و ساروج است.

قلعه حاج عبدالغفور: در حال حاضر در خور قلعه‌ای نیست و تنها یک برج نیم استوانه‌ای آن به جای مانده است. حاج عبدالغفور در اواخر دوره زندیه حاکم خور بوده است وی برای تأمین آب قلعه قنات غفور آباد را احداث کرد. اهالی خور این قنات را شورو (Shuru) می‌گویند. این قنات در اردیبهشت سال ۱۳۵۸در اثر سیل ویران گشت.

مسجد عرب‌ها: تاریخ بنا معلوم نیست. اکنون جزء آثار ثبت شده شهرستان خور در میراث فرهنگی است.

مسجد جامع: در قرن سبزدهم هجری در زمان محمد شاه قاجار به دستور نوروز علیخان فرینانی حاکم خور بنا شده است. این مسجد در اردیبهشت ۱۳۵۸ در اثر سیل ویران شد و به طرز دیگری ساخته شد. هم اکنون نیز ساختمان جدید آن در دست احداث است.

مسجد تارو (Taru): تاری در لغت به معنای خداست، مسجد تارو یا مزگت (Mazgat) تارو یعنی مسجد کوچک خدا زیرا چندان وسعتی نداشته است . قدیمی‌ترین مسجد ایران هم تاریخانه دامغان است. مسجد اصلی داخل حصار خور بوده و بعدها بیرون حصار قسمتی بدان افزوده‌اند و آن را با راهرویی به یکدیگر متصل کرده‌اند. اکنون این مسجد بافت قدیمی خود را ندارد.

  • موقعیت

    خور مرکز شهرستان خور و بیابانک از توابع استان اصفهان است. تاریخ شکل گیری آن بدرستی معلوم نیست ولی آنچه از شواهد و قراین و دست نبشته‌های قدیمی استنباط می‌شود حداقل تا قرن پنجم و ششم هجری می‌توان آثاری هر چند نا محسوس را مشاهده کرد. خور شرقی‌ترین نقطه استان اصفهان است و ارتفاع آن از سطح دریا ۷۹۶ متر است و با استان‌های خراسان و یزد و سمنان همسایه‌ است.

  • مختصات جغرافیایی

    ۳۳°۴۶′۱۲″ شمالی ۵۵°۰۵′۳۲″ شرقی / ۳۳.۷۷° شمالی ۵۵.۰۹۲۱۴° شرقی / 33.77; 55.09214

  • مساحت
  • ارتفاع از سطح دریا

    ۷۹۶ متر

  • جمعیت

    17,488 نفر در سال 2006 میلادی

  • تراکم جمعیت
  • رشد جمعیت
  • میانگین دمای سالانه

    در تابستان ۳۳ در زمستان ۱۵ درجه سانتیگراد

  • میانگین بارش سالانه
  • روزهای یخبندان سالانه
  • توضیح کلی وضعیت اقتصادی

    اقتصاد مردم خور به واسطه نوع آب و هوایش به شتر و نخل وابسته بوده است که شتر در دوره جدید، به واسطه زندگى ماشینى، از چرخه اقتصادى منطقه خارج شده، اما خرما همچنان مهم‌ترین محصول منطقه است و در کنار آن ، محصولاتى چون گندم، جو، پنبه، روناس، پیاز، انار و آفتابگردان نیز در اقتصاد این منطقه اهمیت دارد. فرش‌بافى از سال 1340ش رونق بسیار پیدا کرده و در حال حاضر، یکى از ارکان اقتصادى این ناحیه است . همچنین صنایع دستی و شیرینی محلی نیز در این شهر مهم است .

  • جمعیت زیر خط فقر
  • تولید ناخالص داخلی
  • شهردار

    مهدی حلوانی

  • پیش‌شماره تلفنی

    ۰۳۲۴۴۲۲

  • وبگاه

موارد مرتبط

هتل های خور

هتل های ایران

آژانس های مسافرتی مجری تور ایران

برچسب ها

ما را در گوگل حمایت کنید